Úff, núna erum við Árni sko farin að púla á fullu, eða næstum því.
Mataræðið er farið að vera aðeins hollara, burtu með skyndibitann
og inn með sallatið, kjúklinginn og Ágústu Johnsen snakkið. Svo
tökum við okkur líka alltaf klukkutíma göngutúr á hverjum degi til
þess að hreyfa okkur eitthvað.
Þetta er bara búið að virka ansi vel, kílóin eru að týnast af okkur
og ég hef í rauninni ekkert saknað skyndibitans. Ja nema kannski
þegar við vorum hjá Robba um daginn og þau pöntuðu sér pizzu,
lyktin var of góð, en ég stóðst freistinguna. Markmiðið er að vera
orðin 39 kíló fyrir lok maí

Ég og Árni erum svo búin að vera með Huges læri í frystinum alveg
frá því að við fluttum inn, tók ógeðslega mikið pláss. Við tókum
svo þá ákvörðun að bjóða bara pabba, Ása og Hörpu Rún í mat til
okkar, elduðum þetta dýrindis Grand Orange lambalæri,
kartöflugratín með plenty af osti, dýrindis sallat og týndum síðan
maísbaunir af maísstöngunum á maístrénu okkar úti á svölum.
Maturinn var kannski örlítið frávik frá þessari hollustu áætlun en
hann var heldur ekkert rosa óhollur, aðallega bara mjög góður,
heppnaðist alveg fullkomlega.

Annar þá gengur lífið sinn
vanagang, vakna, vinna, borða, labba, sjónvarp, sofa og svo
einstaka sinnum er eitthvað auka þarna inní.
En ef þið gells hafði eitthvað skemmtilegt að segja, endilega
kommentið þá hérna, annars þá er ég farin að halda að þið hafið
ekkert skemmtilegt að segja því þið eruð bara nánast hættar að
kommenta.
Lýk ég þessari færslu með spakmæli miklu sem hinn eini sanni
Halldór Laxness sagði:
Áttu baun,
ertu með léleg laun, þá er Sigga vinur í raun.